METODOLOGIA

Hipotezy postawione w projekcie zostaną zweryfikowane za pomocą triangulacji metod ilościowych i jakościowych.

METODY ILOŚCIOWE

Główną metodą ilościową będzie regresja logistyczna. Jest to procedura statystyczna bazująca na pojęciu tzw. szansy (prawdopodobieństwie sukcesu), która bada związki między dwuwartościową zmienną zależną (0 lub 1) a zmiennymi niezależnymi oraz określa ich istotność statystyczną. Regresja logistyczna pozwala oszacować prawdopodobieństwo (szansę) zajścia zdarzenia Y przy określonym wpływie czynników X. Inaczej mówiąc, informuje, czy i jak wzrost lub spadek zmiennych niezależnych (X) przekłada się na wzrost lub spadek prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia zawartego w zmiennej zależnej (Y=1). Można ją opisać następującym równaniem:

P(Y=1)= 1/1+e^-(β0+βkXk)

gdzie: P(Y=1) – prawdopodobieństwo, że Y będzie równe 1; e – stała Eulera = 2,71828, baza logarytmu naturalnego; β0- wyraz wolny (intercept, stała), punkt przecięcia z osią Y, gdy X=0; βk – współczynniki kierunkowe nachylenia linii regresji; X – zmienne niezależne; k – kolejne zmienne niezależne.

Zmienną zależną zdefiniowano jako stopień inkorporacji poprawek Parlamentu do finalnej wersji aktu prawnego (1 – sukces: poprawka znalazła się w końcowym akcie prawnym, 0 – porażka: poprawka została odrzucona), natomiast zmienne niezależne będą liczbowym wyrażeniem czynników przewidzianych w hipotezach (np. jeśli w czasie negocjacji odbył się trilog, to będzie to określone jako 1, a jego brak – 0).

Operacje obliczeniowe zostaną dokonane na specjalnej bazie danych (próbie) EUDEC. Zostaną w niej manualnie zgromadzone informacje na temat aktów prawnych UE, które, po pierwsze, były aktami ustawodawczymi (tylko rozporządzenia, dyrektywy i decyzje oraz decyzje ramowe), po drugie, uchwalone w czasie piątej i szóstej kadencji Parlamentu (1 maj 1999 r. – 6 czerwiec 2009 r.), po trzecie, przyjęte w zwykłej procedurze ustawodawczej (współdecydowaniu) i w dwóch specjalnych procedurach ustawodawczych – konsultacji i zgodzie. W czasie analizy każdej procedury i aktu prawnego zostaną zidentyfikowane zmienne wyrażone w hipotezach, które będą wprowadzone w postaci liczbowej do komputerowego programu statystycznego (STATA). Uzyskają one charakter dychotomiczny (0 albo 1, np., 1 – jeśli poprawkę Parlamentu poparła Komisja, 0 – brak poparcia), nominalny (1,2,3…, np. 1 – rozporządzenie, 2 – dyrektywa, 3 – decyzja) lub ciągły (np. sprawozdawca był posłem przez 10 lat, a więc zmienna „doświadczenie” będzie równa 10). Informacje o tych zmiennych będą zgromadzone na podstawie pięciu baz danych – PreLex, czyli bazy Komisji monitorującej proces decyzyjny między instytucjami (obecnie nie istnieje); OEIL, czyli Obserwatorium legislacyjne Parlamentu Europejskiego zawierające informacje o wszystkich procedurach, w których brał on udział; Rejestr Publiczny Rady gromadzący akty wewnętrzne i protokoły ze spotkań tej instytucji; Eur-Lex – zbiór wszystkich aktów prawnych i orzecznictwa; oraz baza posiedzeń plenarnych PE (EP Plenary Sitting Database) zawierająca spis protokołów, głosowań i debat mających miejsce w czasie posiedzeń PE. Dzięki regresji logistycznej wyjaśnione zostanie, po pierwsze, jakie czynniki (zmienne) istotnie wpływają na sukces poprawek Parlamentu (a tym samym na porażkę Rady), oraz, po drugie, o ile zwiększają one prawdopodobieństwo (szansę) akceptacji tych postulatów.

METODY JAKOŚCIOWE

Obok testu ilościowego w badaniu zostanie zastosowana metoda jakościowa w postaci studiów przypadków. Ich przedmiotem będą charakterystyczne akty prawne przyjęte w latach 1999-2009. Każdej procedurze legislacyjnej zostaną poświęcone cztery studia konkretnych projektów prawnych. Pojedynczy kazus będzie polegał na pięcioetapowej analizie procesu uchwalania danej regulacji: po pierwsze, przygotowanie projektu, po drugie, wewnątrzinstytucjonalne podejmowanie decyzji, czyli charakterystyka procesu decyzyjnego w Radzie i Parlamencie, po trzecie, międzyinstytucjonalne podejmowanie decyzji, to jest opis negocjacji pomiędzy instytucjami, po czwarte, finalizacja aktu prawnego, a więc zakończenie procedury legislacyjnej, oraz po piąte, podsumowanie kazusu jako sprawdzenie, czy uzyskane obserwacje są zgodne z hipotezami teorii oraz wynikami testu ilościowego. Ponadto, w badaniu zostaną użyte dodatkowe metody jakościowe w postaci obserwacji nieuczestniczących w czasie obrad instytucji UE oraz wywiadów pół-ustrukturyzowanych z decydentami UE..

Reklama